Kaldığım Yerden

2 yıllık aradan sonra çalışma hayatına geri döndüm. Çok bekleyerek ve çok isteyerek oldu bu dönüş. Evimi, çocuklarımı çok sevsem de, onlarla geçirdiğim her anı kaliteli değerlendirmeye çalışsam da, mesleğimi yapmadığım sürece tam mutlu olamadığımı farkettim. Çalışmadan, üretmeden geçen her gün kayıp gibi. Hele de bir tasarımcı için çok zor. İşteyken yapmaya alıştığınız şeyleri bu sefer evde yapmaya başlıyorsunuz. Ama kendi hayatınızı bir tasarım panosu gibi kullanamıyorsunuz. Bütçe, zaman, mekan kısıtları giriyor işin içine.

Diğer taraftan evde yaptığım işler başlarda keyif verse de sonradan rutine bağladı. Yemek yapıyorsun, bitiyor. Evi temizliyorsun, kirleniyor. Çocuklara ders çalıştırmaya çalışıyorsun, sıkıcı anne oluyorsun. Yapmayıp tüm bunlar için birini bulmak istesen, "ee sen evdesin" oluyor. O yüzden en iyisi evde olmayıp bunları başkasına paslamak.

Çalışan anne olmak zor. 13 yıldır çalışıyorum, 12 yıldır anneyim, 15 yıldır eşim. Tüm kimlikleri birlikte taşımak gerçekten zor. Ama kolayı sevdiğimizi kim söyledi :)


Bir de böyle bir şey var;