Denge

25.12.2013

Bazı olguların dengesinden ibaret hayat. Aydınlıkla karanlığın, iyiyle kötünün, azla çokun, neşeyle hüznün..  Denge; ikisinin eşitliğiyle değil, iki uç arasında akışın durmasıyla sağlanabilir. Fiziğe başlangıç ders notları gibi olmasın, açıklayayım ne demek istediğimi. 

 

Mesela bazı insanlar kötü olmayı seçerken, bazıları iyilikten yanadır. Belki arada bir yaptıkları kötü davranışlar vardır ama baskın tavırları iyidir. 

 

Ya da bazı insanlar depresif modda yaşamayı sever. Her an mı öyledirler? Belki. Belki de yaşadıkları neşeyi hüzne gömmeyi tercih ettikleri için arada kaçırırız neşeli hallerini. 

 

Bu aralar ben denge problemi yaşıyorum anneliğimle ilgili. Anneliği şekillendiren unsurun ben merkezli / çocuk merkezli dengesi olduğunu düşünüyorum. Bir anne ben merkezli olduğunda yıpranmadan yaşayan bir kadın ve onun "bir şekilde" büyüyen çocuğu çıkıyor karşımıza. Çocuk merkezli anne ise bizim "saçını süpürge eder" dediğimiz cinsten. 

 

Çocuğun yetişmesinde annenin karakteristiği çok önemli. Anne hangi uca yaklaşırsa, çocuk o kurguda büyüyor. Ve annelikte ikisinin ortası diye bir şey yok bence. Yani ya siyah ya beyaz annelik, grisi yok. Biraz ben merkezli olup biraz da çocuk merkezli olmak söz konusu değil. Ben merkezli bir annenin arada çocuğunu düşünmesi, veya çocuk merkezli annenin arada kendini düşünmesi olabilir gördüklerimiz. 

 

Ben etrafımda iki uçtaki anne örneğini görerek büyütüyorum kızlarımı. Anneanneleri çocuk merkezli annede, babaanneleri ben merkezli annede duruyorlar. İkisinin ortası bir anne olmak istiyorum, yapamıyorum. Dengem bozuk bu yüzden. :)

 

Annemin limitsiz ilgisi ve desteği örnek aldığım, yapmak istediğim annelik profilinde. Eşimin annesinin kendine zaman ayırması da yine örnek aldığım, henüz pek yapamadığım ama yapmak istediğim gibi. İki rengi karıştırayım, yeni bir renk yaratayım diyorum. Çocuklarımın tereddüt etmeden güvenebilecekleri, her zaman arkalarında destek olacağım bir anne olayım istiyorum. Onlar için her şeyin iyisini bilen, her şeyin iyisini becerebilen bir anne. Ve bunları yaparken kendi hayatını unutmuş bir anne olmayayım istiyorum. Kendine ait zevkleri, hobileri, kendi eğlenme-dinlenme zamanı olan bir anne. Başka objeler çocuklarımın önüne geçmiş olmasın ama çocuklarımdan yer de kalsın onları hayatıma sokmaya. 

 

Düşünüyorum, çabalıyorum fakat bir türlü kuramıyorum dengeyi. Mıknatısın aynı uçları gibi ittiriyorlar birbirlerini. Biri gelince diğeri kaçıyor. İkinci çocuktan sonra daha yoğun bir hayatım olacak ve bu yoğunlukta çocuklar konusunda biraz daha rahatlamış bir anne çıkacak karşıma diye bekliyordum. Çıkmadı. Onları bırakıp bir şeyler yapabilmek şöyle dursun, nerdeyse yapışık gezeceğim artık ikisine birden. Ne zaman, nasıl rahatlarım bilmiyorum. Kuramadığım dengede hangi ucun ağır bastığını görüyorum ama dengeye nasıl getiririm bulamıyorum.

designed by

BurcuBilir

  • Black Facebook Icon
  • Black Pinterest Icon
  • Black Instagram Icon