Bekleyiş

04.11.2013

Oldu işte 37hafta 2gün.. İkinci çocuklar ilkinden daha erken gelir dendi, gelişimi önde gidiyor dendi, ama kızım hala direniyor. Bu duruma değişik bakış açıları var. Kimileri Selen daha sabırlı olacak diyor, kimileri daha keyfine düşkün. Kimileri de canı istemedikçe hiçbir şeyi yapmayacak kadar inatçı olacak diyor.

Selen'in bizi ilk kandırışından beri, 24Ekim, annemler bizde kalıyorlar. Doktorum açılmanın başladığını ve ikinci doğumlarda hızlı birkaç sancı ile hemen ilerleyebileceğini söylediği için annemlerin evlerine dönmesine cesaret edemiyorum. Annem de sağolsun gece-gündüz her şeyle ilgilendiği için rahata fazlasıyla alıştım. Fırtına öncesi sessizliğin tadını çıkartıyorum anlayacağınız :) (*Tabi açılması başlamış bir hamilenin her an doğurma riskiyle neyi, ne kadar rahatlıkla yapabiliyor olacağını siz tahmin edin :))

Fakat bu düzenin iyi gelmediği şeyler de var bu aralar. Evdeki anneanne-dede-nene sevgi üçgeninden  en çok payını alan Dafne oluyor. Yaptığı şımarıklığın haddi hesabı yok. (*benim çocuğum şımarık değil savunucularına artık dahil olmuyorum. Açıkça kabul ediyorum ki sınırsız sevgi-ilgi yüzünden benim çocuğum şımarık!!) 

Geçen hafta çarşambadan beri Dafne ağlayarak gidiyor okula. Hatta sık sık da "okula gitmiycem" diye tepiniyor. Kendimi onun yerine koyuyorum, haklı. Evde bu kadar ilgi varken, her istediği koşulsuz yapılıyorken niye gitmek istesin ki!

Ama annesi her sabah onu ağlayarak götürmekten, her an doğurma ihtimaline rağmen kucağında taşımaktan yıpranmış durumda. Üstelik Selen gelince ortam ne olacak hiç düşünmek bile istemiyorum...

designed by

BurcuBilir

  • Black Facebook Icon
  • Black Pinterest Icon
  • Black Instagram Icon