Dün çok mücadele ettim kendimle. Parmaklarım klavyeye gitti geldi pek çok kez. Özgecan Aslan cinayeti ile ilgili bir şeyler yazayım istedim. Ama o kadar öfke doluydu ki içim, bir türlü derleyip toplayamadım düşüncelerimi. Gencecik bir kız daha meleklerin arasına karıştı. Ülkemde kadınların varlığını gerçekten sorgular bir duruma düştük. Adam olamamış erkeklerin insafında yaşıyoruz. Tepedekilerin istediği gibi 3 çocuk doğurup evde oturmadığımız sürece suçlu hep biz olacağız. Giysisiyle, kahkahasıyla, yaptığı ya da yapmadığıyla kadınlara kesilecek hep hesaplar. 

Ve bu hesaplar hayatları olacak.

 

Kafamda bu düşüncelerle, biraz ümitsizlik, biraz endişeyle, ve bolca öfkeyle eve gittim dün akşam. Kapıdan girince bir de ne göreyim, Selen kafasında mosmor bir yumurtayla gezmiyor mu! Elim ayağım birbirine girdi. Kovalamaca oynarken kafasını çarpmış bizim yatağın köşesine. Alıp bağrıma bastım.

 

Yemekten sonra çizgi film izlemek için Dafne'yle aşağı inerke bu sefer de Dafne'nin bir anda ayağı kaydı ve gözlerimin önünde patır patır yuvarlandı merdivenlerden. Peşinden ağlama, inleme tabi. Hemen kucağıma yatırdım, sırtına krem sürerken bir yandan da usul usul masaj yaptım sakinleşsin diye. 

 

Gözlerimde akamayan iki damla yaş belirdi. Ben çocuklarımın biri kafasını çarptı, diğeri düştü diye bu kadar üzülmüşken Özgecan'ın annesinin yaşadıklarını düşündüm ve bir kez daha kahroldum. Tüm bedenim sızladı evladını yitiren bir annenin düşüncesiyle. 

 

Siyahları giydik, yazılar yazdık, paylaşımlar yaptık ama listedekilerin yanına bir kalem daha eklenecek, o kadar. Adalete inanmıyorum bu ülkede. Küçücük kızların gelin edilmesine izin veren bir sistemin, tecavüze uğramış kadın için "ne giydiyse kendi istemiştir" düşüncesinin, kadına hakettiği değeri verdiğine, verebileceğine dair en ufak bir ümidim yok. Allah hiç bir anneyi evlat acısıyla sınamasın...

Güncellemeler için

Kadın Olmak Zor Ülkemde

17.02.2015

designed by

BurcuBilir

  • Black Facebook Icon
  • Black Pinterest Icon
  • Black Instagram Icon