Dün bir arkadaşımın paylaşımını okuyunca ne zamandır biriken duygu ve düşünceler fışkırdı içimden birden. Paylaşımdaki yazının orjinaline ulaşmak isteyenler için burada tık tık.

 

Çalışmıyorsan bir varlık sayılmayan anneler bir yanda,  "çocuk da yaparım kariyer de" diyen ve ne yazık ki ikisini birden yapamadığını kabullenemeyen anneler bir yanda. Yıllardır "kadının yeri evi midir yoksa hem çalışıp hem çocuk büyütmek mümkün müdür?" diye yıkandı annelerin beyni. Bugünlerde ise yeni bir akım var "etiket anne"ler. Etiket anneler, düşünce yapıları neye yatkınsa onu yücelten, diğerini ezen, kendi yaptığının doğru olduğunu savunarak anneliğin temelinin o olduğunu sanan ebeveynler. Kendi için seçtiği sıfatla anneliği özetleyen, diğer her sıfatı "pis" sayan, ama en kötüsü de kendine koyduğu etiketle anneliği ufalayan, bölen, un-ufak edenler.

 

Çocuk sahibi olma isteğinin başladığı andan yaşamın sonuna kadar anneliğin belirli doğruları olduğunu düşünürüm yıllardır. Fiziksel, zihinsel, psikolojik, sosyo-kültürel olarak iyi ve kötüler var yaşamda. Hamilelik süreciyle birlikte çocuklu hayatımın 5. yılında ve 2. çocuğumla birlikte bu düşüncelerimde bazı değişimler oldu. Eskisi kadar siyah-beyaz değilim bu konularda. Nasıl ki herkesin zevki farklıdır renkleri tartışamayız deriz, annelik de artık benim için renklerle aynı hassasiyette tartışmak için. 

 

Mesela, bir anne "çocuğuma hiç hazır yedirmem, inekten sütü kendim sağar, ekmeğimi kendim mayalarım, doğrusu da budur, hamarat anneyim ben" der. Rahat anne de "ömür boyu böyle gidecek değil ya, eninde sonunda paketli şeylerden yiyecek. şimdi hiç yedirmeyip arkadaşları yerken onu ezik bırakacağıma yediririm" der. İkisi birbirinden zıt tabanlı düşünceler olsa da iki anne de kendince haklı, kendince doğrudur.

 

Başka bir örnek. Benim gibi tvyi kendine dert etmiş yorgun anne "tazecik beynini niye televizyonla öldüreyim. o uyuyana kadar hep oynarım, cok yorulurum ama nasılsa büyüyecek ve bugünler bitecek" derken, mutlu anne "sabahtan akşama onunla ilgilenip sinir stres sahibi olacağıma hem o izlesin mutlu olsun, hem ben rahatça oturayım mutlu olayım" der. Eee yine ikisi de kendince haklı.

 

İşte ona buna baka baka gördüm ki, evet çocuk sahibi olmakla ilgili belli doğrular ve yanlışlar var, fakat yine her şey anneye kalmış durumda. Nasıl bir anne olacağınız tamamen sizin tercihiniz. Hamileyken çay-kahve-sigara-alkol içen annenin de anneliği kendince doğru, çocuğu fazla şımartmayacaksın diye sevgiyi-ilgiyi eksik bırakanın da. Şimdi kalkıp hangisine "arkadaşım bak bence yanlış yapıyorsun, çocuğa şöyle şöyle yapsan daha iyi" desen sana vereceği cevap

"ben böyle bir anneyim ve çocuğumu böyle yetiştirmek istiyorum" olacak. Yine haklı. her çocuk çok akıllı olacak, çok başarılı, çok tatlı, çok sevecen, çok paylaşımcı, çok insancıl, çok cesur, çok becerikli, çok düşünceli, çok çok çok... olacak değil ya. Bırakalım çocuklarımız mutlu olsun. 

 

Madem annelik doğrulardan ve yanlışlardan bağımsız bu kadar geniş bir ova, neden kendimizi ve birbirimizi etiketleyerek yıpratıyoruz ki. Herkes kendi seçimleriyle, kendine uygun gördüğü davranışlarıyla, hayatına adapte ettiği standartlarıyla büyütsün çocuklarını. Yeter ki çocukları doğurma amacımızın aslında onları hayata hazırlamak olduğunu unutmayalım. Biz onlara mutlu olacakları bireyler olma fırsatı verelim, kendi etiketimiz önemli değil...

Güncellemeler için

Etiket Anne

20.04.2015

designed by

BurcuBilir

  • Black Facebook Icon
  • Black Pinterest Icon
  • Black Instagram Icon